Armoede en appels

Dag 8, 15 maart 2011

Regen! Onweer! Na een koude en onrustige nacht opgestaan voor een bijzondere afspraak. Vandaag gaan we op bezoek bij de armsten der armen, zoals de directeur van NGO Jerusalem gisteren zei. Het zal een ochtend worden die ik nooit ga vergeten.
De regen komt met bakken uit de hemel. Alles is vies. Aangezien ik niet op Crocs bij iemand op bezoek wil trek ik toch mijn normale schoenen aan. Die zullen nooit meer netjes zijn?
De jongens van Jerusalem rijden voor ons uit in de kleine straatjes van Debre Birhan. Op een bepaalde plek moeten we te voet verder. De straatjes zijn ongeschikt voor auto?s. De open riolering stroomt als rivier. We stappen over deze geul en lopen (glibberen) een steeg in. Onverhard. Blubber.
Na een klim van 100 meter komen we bij een huis (hutje) en mogen de binnenplaats op.
En gelijk met ons (Abiye, twee heren en een dame van Jerusalem en ik) komt de hele buurt een kijkje nemen. De gastvrouw verwelkomt ons en laat haar appelbomen zien. Deze zijn in september 2010 geplant dus eigenlijk lijkt het nog maar een tak met blaadjes in de grond. Iedereen is heel vriendelijk. Iets meer zelfs. Iedereen komt heel blij over. Abiye geeft nog wat instructies.
Om mijn foto- en videocamera te beschermen tegen de stromende regen schuil ik in de deuropening. Hier staat een nieuwsgierige kleuter mij ongegeneerd met grote ogen aan te gapen. Ik fotografeer hem een paar keer. Ik zwaai en hij zwaait terug. In het donkere huisje zie ik ook nog een jongetje van een jaar of acht.
Ik stel wat vragen aan de gastvrouw en daarna vertrekken we naar een ander adres.
Om onduidelijke redenen blijven alleen Abiye, de dame van Jerusalem en ik over.
Na een paar honderd meter door steegjes met honden-, en geitenpoep en modderige keien komen we bij het andere adres. We moeten even wachten totdat de waakhond in zijn hok is gezet. Door een golfplaten deur komen we een mooie tuin binnen. De gastvrouw vindt mijn camera?s niet zo leuk. Ik maak een compliment over haar tuin. Verschillende groenten, een grote bloeiende rozenstruik en natuurlijk drie ieniemini appelbomen. Ze vertelt dat ze ook koeien heeft en Areke stookt. Daar wil ik meer van weten! Telkens als ik aan een taxichauffeur vertelde dat ik in Derbre Birhan kwam moesten ze lachen:?Very cold there! You drink Areke??
Nu kwam het er van. We werden binnen uitgenodigd. Zitten op een stoel in een volle ruimte waar huishouden en verwerking van agrarische producten gelijktijdig gebeurt. Ik krijg een glaasje Areke om te proeven. Het ruikt een beetje ?Ethiopischer? dan jenever maar verder gaat de vergelijking op. Veel te sterk voor mij. Ik nip eraan. Meteen krijg ik het lekker warm. Dat is wat die taxichauffeurs bedoelen dus. Daarna gaan we weg. Wat een blubber in deze straatjes. Eenmaal in de auto rijdt Abiye voorzichtig door de krappe straatjes langs ezels en paarden naar de hoofdweg. Hij wil wat aanvullend diervoeder kopen voor de dieren die voor Pasen vetgemest worden. Na twee adressen geeft hij op. Wat hij wil blijkt niet meer voorradig. Zelfs niet in Addis hoort hij.
Aangezien we toch in de straat zijn gaan we even langs zijn vriend die in melk handelt en cream cheese maakt. Ik drink een heerlijke beker warme melk. Heerlijk: zo van de koe en daarna alleen gekookt. Ik zie nu ook hoe het aangeleverd wordt. In gebruikte flessen en jerrycans. Wel wordt van iedere can een monster beproeft op kwaliteit.
Dan gaan we lunchen in ons hotel. Ik vond het een heel indrukwekkende ochtend.

Als lunch eten we injera. Voor het eerst zie ik dat vrienden elkaar hapjes eten in elkaars mond stoppen. Dat is onderdeel van de Ethiopische cultuur. Van Abiye hoor ik dat hij er niet van houdt. Zijn vrouw wel. Eerlijk gezegd vind ik het geen aantrekkelijk idee. Misschien met je eigen vrouw met slagroom en aardbeien maar niet door een kerel met injera.

Na de lunch gaan we naar de farm. Eigenlijk begint mij nu pas helder te worden hoe uniek het is om op deze hoogte appelbomen te vermenigvuldigen. Ook het experiment met de rozen wordt mij nu pas voor de volle omvang duidelijk. Ik bspreek met Abiye dat ik ook graag onafhankelijk de toekomstvisie van zijn vrouw wil horen voordat ik mijn uiteindelijke advies durf te geven. Het wordt me allemaal steeds duidelijker.

Er komt een bezoeker op de farm. Het is een man uit Addis die oorspronkelijk uit Egypte komt en lange tijd in Duitsland heeft gewoond. Hij is expert op het gebied van telen van rozen. Hij geeft heel gericht nuttige adviezen op basis van wat hij ziet op de farm. Hij heeft enorm veel kennis. Abiye maakt er dankbaar gebruik van.

We bekijken de vorderingen aan het guesthouse. Het wordt een prettig verblijf. In de badkamers worden geen tegels gebruikt maar wordt het pleisterwerk op de wand en de cementvloer geschilderd. Het ziet er best leuk uit.

Ondertussen word ik ook teruggebeld door de landbouwraad. Donderdag a.s. mogen Abiye en ik op de Nederlandse ambassade aan het hoogste niveau komen presenteren wat Abiyes plannen zijn en bespreken wat de landbouwraad voor hem kan betekenen. Een mailtje, een telefoontje. En we zijn binnen. Het lijkt SVO-rail wel.

We gaan terug naar het hotel.

Hieronder even een stukje anti-chronologisch:
Een paar dagen geleden heb ik met Abiye besproken hoe naamgeving geregeld is in Nederland. Hier in Ethiopie is je achternaam de naam van je vader. Als het nog nauwkeuriger moet dan voeg je de namen van je grootvaders toe. Heel anders dan wij gewend zijn.
Ik moet eraan denken dat veel mensen die ik ken een vader hebben die Hans heet. Ik ben dan Joost Hans. In mijn directe gegevens ken ik dan ook Eric Hans en Benjamin Hans. Zo worden vrienden ineens ?broers?. Ik vind het erg grappig!

Abiye moest ook erg lachen om de mop van Jantje die dropjes voor de juf meebracht totdat het konijn dood was. In feite zijn de ?droppings? van de dieren op de farm belangrijke bemesting.

Terwijl ik dit intik staat Al Jazeera aan. Afgrijselijke beelden van Saudische soldaten die op ongewapende Bahreinse demonstranten schieten. Ook wordt er traangas gebruikt dat 18 uur later nog beademing noodzakelijk maakt. Traangas, ja ja?