Vervolg dag 6, 13 maart 2011
Het hele telefoonnet van Addis ligt eruit en ik zit ondertussen aan de derde Latte Macchiato in de hotellobby van het decadente Desalegn Hotel te genieten van hun stabiele internetverbinding. Na wat heen en weer e-mailen met thuis zetten we beide de Skype verbinding open. Dat is leuk! Dan zie je plotseling na twee dagen afgesloten te zijn van de buitenwereld het kantoor van je vrouw in Baarn. Een voor een komen mijn gezinsleden langs om even te kletsen. Heel fijn!
Ze zijn Ethiopisch gaan eten in Utrecht, wat leuk!
Daarna nog wat email verstuurd naar wat contacten in Ethiopie die ik heb gekregen van mijn Wageningen UR contact van gisteravond. Wat zakelijke dingetjes. Wat technische- en businessinhoudelijke info opgezocht over het verbouwen van appels. Ik ben erg onder de indruk van een aantal websites van Nederlandse appelboeren. Ook opgezocht hoe je appelcider maakt. Dan kan Abiye dat ook eens proberen. Ook zoek ik wat bijbelteksten op. Wat verving in Ethiopie de appel in het verhaal van Adam en Eva? Ik wil in het veranderproces van deze orthodox christelijke boeren zwaar geschut inzetten.
Met de taxi terug naar La Source. Dat is dan wel even slikken. Van 5 sterren naar -1 sterren, zeg maar?
Daar heerlijk gegeten, deze keer spaghetti with meatsauce oftewel Bolognese. Ondertussen wordt mijn gedroogde wasgoed gestreken. Echt ook heel goed. Beter dan wat ik normaal gewend ben.
Tas inpakken. Ik heb achtergronden gelezen over het regime hier. Daar word ik wel wat paranoia van. Voor de liefhebbers: Het ambtsbericht van mei 2009 van MinBuZa. Dat is vast ergens openbaar te vinden. Ik word er naar van.
Morgen weer naar Debre Birhan.
Dag 7, 14 maart 2011
Vroeg op. Ontbijt. Abiye komt me halen voor onze tweede trip naar Debre Birhan. Onderweg praten we bij over het weekend. Hij legt mij heel genuanceerd uit op welke wijze Ethiopie onderweg is naar democratie. De juiste weg is ingeslagen alleen we zijn er beide niet gerust op dat de transitie naar democratie geweldloos verloopt. Gokje? Ik verwacht dat het binnen nu en 5 jaar nog twee keer behoorlijk onrustig gaat worden hier. Ik hoop dat geweld beperkt blijft. Ethiopiers zijn zo ontzettend lieve mensen.
Ik leg Abiye voor dat ik de bijbelse waarde van de appel wil gaan gebruiken in het businessplan. Het gaan verbouwen van een vrucht die regelrecht uit de bijbel komt moet voor een orthodox christen toch iets heel moois zijn?
Op de farm aangekomen gaan we alle gewassen langs. Wanneer we tussen de appels lopen belt Annick van Sharepeople. Ik praat haar uitgebreid bij.
De farmmanager is bezig cement te smeren op de vloer van de tweede badkamer van het guesthouse. Het is heel jammer dat men wel de dure bouwmaterialen heeft maar dat het bij het aanbrengen benodigde vakmanschap ontbreekt. Overal blijft in badkamers water staan. Terwijl men bijvoorbeeld alle kranen aansluit met peperdure flexibele leidingen. Echt verspilling. Men heeft hier trouwens geen praktische technische opleidingen. Dat is echt een gemis voor een ontwikkelingsland.
Na de farm gaan we lunchen. Ontzettend lekker altijd. Stoofpotje met injera.
Daarna naar Jerusalem Children and Community Development Organization. Van oorsprong is deze locatie gestart als weeshuis voor kinderen wiens ouders overleden tijdens de hongersnood van 1985. Toen was hier plotseling geld genoeg door acties als USA for Africa en LifeAid. De geldstromen van toen zijn nog te zien. Al hun trucks, gebouwen en kantoorautomatisering zijn van die periode.
Wat men nu doet is anders. De opvang van weeskinderen wordt gelukkig in de gemeenschap gedaan. Men is nu vooral bezig met het trainen van the poorest of the poorest in verschillende landbouwtechnieken. Ik ontmoet de directeur en twee jonge kerels die leraar zijn. Ze leiden ons rond. Ze hebben verschillende seedlings van Abbiye afgenomen en er staan hele mooie bomen. Alles staat er heel verzorgd bij. Ook de akker en de moestuin staan er bij alsof er een nagelschaartje is gebruikt bij het onkruid wieden. De twee leraren geven gepassioneerd toelichting. Liefde voor je vak: daarmee raak je mij.
We spreken af om morgen in de stad langs te gaan bij enkele families die zelf van deze organisatie seedlings hebben gekregen om hun armoede te bestrijden. Ik ben erg nieuwsgierig.
Daarna gaan we naar de lokale afdeling van het ministerie van agriculture. We worden onthaald in het kantoor dat ze net nieuw hebben betrokken. De parkeerplaats is nog niet af. Er liggen nieuwe betonnen rioolbuizen en restanten van een geit.
Binnen worden we getrakteerd op een verhaal over wat men doet voor de lokale boeren. Het sluit niet erg aan bij Abiyes visie, denk ik. Ik zie het ook niet helemaal. Abiye zegt later dat hij vind dat ik een compleet beeld moet hebben van de landbouw-gerelateerde armoedebestrijding en ontwikkeling hier. Okee, I get it. Van de overheid hoef je het niet te hebben hier. Hoe zal ik het noemen: liberaal-marxisme?
Dan gaan we terug naar het hotel. We drinken wat en ik ga internet op. Ik stuur een e-mail naar de minister van infrastructuur waarin ik vraag of hij SVO-rail wil betrekken bij de ontwikkeling van railinfra in zijn land. Ook heb ik hem uitgenodigd voor Railtech Europe in Amersfoort. Zal ik ooit bericht terugkrijgen?
Daarna met een vriend van Abiye gedrieen uit eten. Ik trakteer. In een provinciestadje als dit kun je met drie volwassenen uit eten voor 110 Birr. Dat is ongeveer euro 4,50. Dan heb je drie bier, drie latte macchiato en drie hoofdgerechten. Ik eet injera. Alleen de boerenkool laat ik liggen. Daar wil ik toch graag rookworst bij?
Ontzettend lachen met die vriend van Abiye. Hij komt ook uit overheidsdienst en is een van de zeldzame vakmensen die hier seedlings van appelbomen kan maken. Met het geven van trainingen verdient hij nu zijn brood. Ze kennen hier geen ADHD maar deze man heeft het. Hij citeert bijbelteksten en ik zing Janis Joplin voor hem: Mercedes Benz?
Hij mag wel op zondag autowassen maar niet dansen met zijn eigen vrouw. Dan terug naar Hotel Eva om dit op internet te zetten.
Het hele telefoonnet van Addis ligt eruit en ik zit ondertussen aan de derde Latte Macchiato in de hotellobby van het decadente Desalegn Hotel te genieten van hun stabiele internetverbinding. Na wat heen en weer e-mailen met thuis zetten we beide de Skype verbinding open. Dat is leuk! Dan zie je plotseling na twee dagen afgesloten te zijn van de buitenwereld het kantoor van je vrouw in Baarn. Een voor een komen mijn gezinsleden langs om even te kletsen. Heel fijn!
Ze zijn Ethiopisch gaan eten in Utrecht, wat leuk!
Daarna nog wat email verstuurd naar wat contacten in Ethiopie die ik heb gekregen van mijn Wageningen UR contact van gisteravond. Wat zakelijke dingetjes. Wat technische- en businessinhoudelijke info opgezocht over het verbouwen van appels. Ik ben erg onder de indruk van een aantal websites van Nederlandse appelboeren. Ook opgezocht hoe je appelcider maakt. Dan kan Abiye dat ook eens proberen. Ook zoek ik wat bijbelteksten op. Wat verving in Ethiopie de appel in het verhaal van Adam en Eva? Ik wil in het veranderproces van deze orthodox christelijke boeren zwaar geschut inzetten.
Met de taxi terug naar La Source. Dat is dan wel even slikken. Van 5 sterren naar -1 sterren, zeg maar?
Daar heerlijk gegeten, deze keer spaghetti with meatsauce oftewel Bolognese. Ondertussen wordt mijn gedroogde wasgoed gestreken. Echt ook heel goed. Beter dan wat ik normaal gewend ben.
Tas inpakken. Ik heb achtergronden gelezen over het regime hier. Daar word ik wel wat paranoia van. Voor de liefhebbers: Het ambtsbericht van mei 2009 van MinBuZa. Dat is vast ergens openbaar te vinden. Ik word er naar van.
Morgen weer naar Debre Birhan.
Dag 7, 14 maart 2011
Vroeg op. Ontbijt. Abiye komt me halen voor onze tweede trip naar Debre Birhan. Onderweg praten we bij over het weekend. Hij legt mij heel genuanceerd uit op welke wijze Ethiopie onderweg is naar democratie. De juiste weg is ingeslagen alleen we zijn er beide niet gerust op dat de transitie naar democratie geweldloos verloopt. Gokje? Ik verwacht dat het binnen nu en 5 jaar nog twee keer behoorlijk onrustig gaat worden hier. Ik hoop dat geweld beperkt blijft. Ethiopiers zijn zo ontzettend lieve mensen.
Ik leg Abiye voor dat ik de bijbelse waarde van de appel wil gaan gebruiken in het businessplan. Het gaan verbouwen van een vrucht die regelrecht uit de bijbel komt moet voor een orthodox christen toch iets heel moois zijn?
Op de farm aangekomen gaan we alle gewassen langs. Wanneer we tussen de appels lopen belt Annick van Sharepeople. Ik praat haar uitgebreid bij.
De farmmanager is bezig cement te smeren op de vloer van de tweede badkamer van het guesthouse. Het is heel jammer dat men wel de dure bouwmaterialen heeft maar dat het bij het aanbrengen benodigde vakmanschap ontbreekt. Overal blijft in badkamers water staan. Terwijl men bijvoorbeeld alle kranen aansluit met peperdure flexibele leidingen. Echt verspilling. Men heeft hier trouwens geen praktische technische opleidingen. Dat is echt een gemis voor een ontwikkelingsland.
Na de farm gaan we lunchen. Ontzettend lekker altijd. Stoofpotje met injera.
Daarna naar Jerusalem Children and Community Development Organization. Van oorsprong is deze locatie gestart als weeshuis voor kinderen wiens ouders overleden tijdens de hongersnood van 1985. Toen was hier plotseling geld genoeg door acties als USA for Africa en LifeAid. De geldstromen van toen zijn nog te zien. Al hun trucks, gebouwen en kantoorautomatisering zijn van die periode.
Wat men nu doet is anders. De opvang van weeskinderen wordt gelukkig in de gemeenschap gedaan. Men is nu vooral bezig met het trainen van the poorest of the poorest in verschillende landbouwtechnieken. Ik ontmoet de directeur en twee jonge kerels die leraar zijn. Ze leiden ons rond. Ze hebben verschillende seedlings van Abbiye afgenomen en er staan hele mooie bomen. Alles staat er heel verzorgd bij. Ook de akker en de moestuin staan er bij alsof er een nagelschaartje is gebruikt bij het onkruid wieden. De twee leraren geven gepassioneerd toelichting. Liefde voor je vak: daarmee raak je mij.
We spreken af om morgen in de stad langs te gaan bij enkele families die zelf van deze organisatie seedlings hebben gekregen om hun armoede te bestrijden. Ik ben erg nieuwsgierig.
Daarna gaan we naar de lokale afdeling van het ministerie van agriculture. We worden onthaald in het kantoor dat ze net nieuw hebben betrokken. De parkeerplaats is nog niet af. Er liggen nieuwe betonnen rioolbuizen en restanten van een geit.
Binnen worden we getrakteerd op een verhaal over wat men doet voor de lokale boeren. Het sluit niet erg aan bij Abiyes visie, denk ik. Ik zie het ook niet helemaal. Abiye zegt later dat hij vind dat ik een compleet beeld moet hebben van de landbouw-gerelateerde armoedebestrijding en ontwikkeling hier. Okee, I get it. Van de overheid hoef je het niet te hebben hier. Hoe zal ik het noemen: liberaal-marxisme?
Dan gaan we terug naar het hotel. We drinken wat en ik ga internet op. Ik stuur een e-mail naar de minister van infrastructuur waarin ik vraag of hij SVO-rail wil betrekken bij de ontwikkeling van railinfra in zijn land. Ook heb ik hem uitgenodigd voor Railtech Europe in Amersfoort. Zal ik ooit bericht terugkrijgen?
Daarna met een vriend van Abiye gedrieen uit eten. Ik trakteer. In een provinciestadje als dit kun je met drie volwassenen uit eten voor 110 Birr. Dat is ongeveer euro 4,50. Dan heb je drie bier, drie latte macchiato en drie hoofdgerechten. Ik eet injera. Alleen de boerenkool laat ik liggen. Daar wil ik toch graag rookworst bij?
Ontzettend lachen met die vriend van Abiye. Hij komt ook uit overheidsdienst en is een van de zeldzame vakmensen die hier seedlings van appelbomen kan maken. Met het geven van trainingen verdient hij nu zijn brood. Ze kennen hier geen ADHD maar deze man heeft het. Hij citeert bijbelteksten en ik zing Janis Joplin voor hem: Mercedes Benz?
Hij mag wel op zondag autowassen maar niet dansen met zijn eigen vrouw. Dan terug naar Hotel Eva om dit op internet te zetten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten