Treinen, railinfra en ambassade

Vervolg dag 9:

Gewoon eten is hier spaghetti bolognese. Na alle inheemse specialiteiten is dit een prima onderbreking. Deze keer heb ik pech. In de gehaktsaus zitten wat scherpe botjes. Behalve kundige vaklui op het gebied van bouwen kunnen ze hier ook nog wat bijles in uitbenen gebruiken.

Ik ben lekker op dreef met mijn business advies voor Fajji Temperate Fruits and Related Products PLC. Elke vrije minuut zit ik achter de computer. Ik heb de verwachting dat ik op een aantal punten de plannen van Abiye kan aanvullen en aanscherpen. Abiye is zelf al hoog opgeleid, ervaren en zeer intelligent maar wat frisse vragen van buitenaf kunnen geen kwaad.

Had ik al verteld dat Ethiopiers ongelooflijk aardig zijn? Niet aardig als Amerikanen (How are you today?) maar echt oprecht geinteresseerd. Ik begrijp dat ik in hun ogen stinkend rijk ben en dat elke vrouw met me zou willen trouwen (wat ik niet verwacht) maar ik heb de stellige overtuiging dat deze mensen oprecht zo zijn. Ik heb vooral mensen gesproken die wat betreft inkomen hooguit een week vooruit kunnen kijken en enorm hard werken. Daarnaast zijn ze warm, hartelijk en behulpzaam. Zelfs in het verkeer dat ongelooflijk druk is in Addis zijn ze nooit agressief zoals we in Nederland wel kennen. Middelvinger, scheldwoorden of vergelijkbaar, het komt hier niet voor. Het is dat men bij een aanrijding begint met anderhalve dag celstraf anders zou ik hier best durven te rijden.

Ook noemenswaardig is de koffie. Ethiopie is een koffieproducent. Heel sofisticated gaat het er niet aan toe. Je Latte Macchiato heeft standaard een voetenbad maar de smaak: Oh la la! Zou de Italiaanse bezetting tijdens WO II er iets mee te maken hebben?

Op dit moment lees ik een van de weinige Nederlandstalige boeken over Ethiopie. Het heet Awash, subtitel Herinnering aan Ethiopie, en is geschreven door Rene van Slooten. Het gaat over kinderen van Nederlandse expats die opgroeien rond de suikerondernemingen van HVA (Handelsvereniging Amsterdam) in Ethiopie. In de auto vroeg ik vandaag door over Abiyes werkzaamheden in de suikerbranche.  Nu blijkt hij bij de overgang naar het communistische model van het derg regime 10 maanden op deze onderneming manager te zijn geweest. Dat was het (pijnlijke) moment dat de Nederlandse onderneming zich moest terugtrekken van hun goed onderhouden plantages en fabrieken omdat het veranderende politieke klimaat het maken van winst in een private onderneming onmogelijk maakte. Communisme. Hoe frappant.

Dag 10, 17 maart 2011

Om 11.00 uur hebben we een afspraak met Geert Westenbrink: Counsellor Agriculture and Innovation from our well known Ministry of Economic Affairs, Embassy of the Kingdom of the Netherlands. Het is heel grappig om op een Nederlands eiland van rust in het hectische Abbis te zijn. Gewoon even je eigen taal spreken is best fijn.

Geert is zeer behulpzaam en hoort alles aan. Over Sharepeople, de farm, Abiye en mijzelf. Hij kan niet in directe zin iets voor Abiye betekenen maar hij geeft zinvolle input op mijn bedachte businessplan. Ook kent hij alles en iedereen. We gaan per email een en ander uitwisselen. Hij geeft ook de tip om Abiye te vermarkten als adviseur. Ik had dat al eens aan Abiye voorgesteld maar toen moest hij lachen toen ik zei dat hij waarschijnlijk een behoorlijk tarief kan rekenen. Nu wordt dit een serieus onderdeel van het plan.

Nadat we bij de ambassade vertrokken zijn kijken we uit naar een plek om te lunchen. Het wordt Cafe La Gare. Dat staat naast, je raad het al, het in onbruik geraakte Addis Central Station. Na het eten gaan we even een rondje lopen over het nog immer bewaakte emplacement. Er is iets misgegaan tussen de Ethiopische regering en de spoorwegonderneming. Hierdoor is de treindienst naar Djibouti 4 jaar geleden gestopt. Echter het personeel is nog aanwezig. Alsof er ieder moment een trein kan arriveren. Deze mensen geloven ook dat dit jaar de treindienst hervat wordt. Eigenlijk heel tragisch. Ze exploiteren het station door hand- en spandiensten te verrichten, grond te verhuren aan een wegtransportbedrijf en op het emplacement hun eigen voedsel te verbouwen. Ook worden rondleidingen gegeven voor geinteresseerden. Het meest interessant zijn de vier rijtuigen die Queen Elizabeth (2x) en Charles de Gaule (ook 2) aan keizer Haile Selassie hebben geschonken. Hiervoor maak ik een afspraak want deze staan achter slot en grendel. Vrijdagochtend om 10.00 mag ik samen met wat mensen van de Franse ambassade in deze rijtuigen kijken. Op dit moment laad ik de foto’s van de camera in de computer en ik krijg het gevoel dat wat we gezien hebben heel tragisch maar ook heel fotogeniek is…

Na dit bezoek gaan we naar het kantoor van Jote, de lokale agent van Sharepeople. We brengen hem op de hoogte van onze vorderingen. Hij vertelt ook meer over tariefstelling van lokale adviseurs. Hij rekent voor zichzelf als junior tussen 200 en 250 euro per dag. Seniors beginnen bij 350 tot ongeveer 700 per dag. Ik denk dat we hier een belangrijke component van het businessplan bij de hoorns hebben.

We gaan naar mijn hotel, drinken wat en bespreken de dag na. Een wat chaotische maar zeer nuttige dag. Morgen de Koninklijke rijtuigen bezichtigen en het afronden van mijn advies aan Abiye. In de middag ontmoeten we elkaar in het Desalegn Hotel.

Nog een nieuwtje. Maandagmorgen zit ik bij het ministerie van onderwijs. Daar heb ik een gesprek met de mensen die gesteld zijn om de bemensing te regelen voor de projecten die moeten leiden tot 5000 km nieuwe railinfrastructuur in dit land. Okeeeee….