dag 5 en 6, Van Debre Berhan terug naar Addis voor 2 dagen

Dag 5, 12 maart 2011

Uitslapen. Om 08.00 pas ontbijten (.. 06.00 uur). Onbijt met scrambled eggs met verse peper, en vers stokbrood. Het is genieten. Men schenkt thee als heet water met een kruidig smaakje met een los theezakje erbij. Ik vind het kruidige water al voldoende sterk dus laat het zakje liggen. Men vindt dat erg raar.

Vandaag verlaten we Debre Berhan om via de farm naar Addis terug te keren. Na het ontbijt de auto in.

Op de farm laden we 4 kisten uien in. Een bijproduct dat ik nog niet had gezien daar. Wanneer we willen vertrekken komt er een nieuwe Landcruiser aanrijden. Het is van een Duitse organisatie die engineers opleidt. Drie lokalen en 1 Amerikaan stappen uit. Ze zijn doorgestuurd door het onderzoeksinstituut omdat hier meer concreet resultaat te zien is.

Men krijgt een rondleiding. De Amerikaan weet heel goed hoe het moet, hier. Luisteren is hij minder goed in.

Als ze weg zijn rijden we richting Addis. In de auto lachen we om de houding van de Amerikaan.

Aangekomen bij het huis van Abiye word ik getrakteerd op een traditionele lunch met injerra. Abiyes vrouw en kinderen moeten een beetje lachen dat ik dat lekker vind. Zijn zoon heeft net zijn rijbewijs gehaald. Hij mag niet zomaar vaders auto mee om te oefenen. Het verkeer is hier te gevaarlijk. Gebruikelijk is dan om nog een soort aanvullende rijles te nemen.

Abiyes dochter heeft een slotjesbeugel. Dat had ik nog niet eerder gezien hier. Een behoorlijk signaal van welvaart, denk ik.

Na de lunch word ik onthaald op de traditionele koffieceremonie. Koffiebonen, geplukt van de eigen koffieboom, worden in de woonkamer gebrand in een koekenpan op een aardenwerken kookstel met een houtskoolvuurtje erin. Na ongeveer 15 minuten zijn de groene koffiebonen donkerbruin. Het ruikt heerlijk, net Utrecht als Douwe Egberts aan het branden is. De bonen worden gemalen en in een aardenwerken keteltje met water wederom op houtskoolvuur aan de kook gebracht. De koffie wordt uitgeschonken in hele kleine kopjes zonder oortje.

Tijdens dit ritueel staat de TV aan met de lokale Idols. Heel hilarisch! Het optreden, de jury met VIP’s, het publiek. Heel herkenbaar. De aankleding is vrij sober en het camerawerk wordt door hooguit twee camera’s gedaan.

Ik word uitgenodigd om de komende twee nachten hier door te brengen. Daar is niets mis mee maar ik geef toch de voorkeur aan een hotel. Een klein beetje afstand en vrije tijd is iets wat ik nu wel fijn vind. Abiye reageert niet teleurgesteld.

Hij brengt me naar mijn hotel. Maandagochtend word ik weer opgehaald.

Die avond heb ik afgesproken met iemand van Wageningen UR. Hij is hier voor een ander landbouwproject, gefinancierd door de EU.

Ik neem een taxi vanaf het hotel. Als we al rijden ontdek ik dat deze Datsun 120 geen gordel heeft voor de passagier. Ik had juist gelezen dat gordels sinds 2009 verplicht zijn. Dat blijkt enkel voor de bestuurder…

Op mijn verzoek rijd de bestuurder heel rustig naar mijn bestemming, het Desalegn Hotel. Megaluxe met veel marmer en een grote lobby met gratis, onbeschermd internet. Onderweg passeren we de spoorlijn. Het lijkt een soort bedrijfsaansluiting Lage Weide. Maandagmiddag komt de trein weer. Balen, dan ben ik er niet.

Ik ben gepland wat te vroeg want er zijn wat winkels in de buurt waar ik zeep wil kopen om de volgende dag te kunnen wassen. Ook wilde ik kijken voor wat kleding maar er is niets van mijn smaak.

In het Desalegn Hotel bel ik met mijn dinerpartner van deze avond. We lopen samen naar een restaurant om de hoek. Ik schrik van de prijzen. Logisch want we zitten hier in een buurt tussen dure hotels en ambassades. 65 Birr voor rundvlees met uiensaus en rijst. Het lijkt heel veel op hachee. Lekker. Vandaag gaan er ongeveer 23 Birrs in 1 Euro. Ik krijg enkele interessante contactpersonen die Abiye verder kunnen helpen met de opzet van zijn outgrowers-plan.

Na de maaltijd nog een st. George biertje in de hotellobby. Heerlijk dat snelle internet hier. Daarna word ik teruggebracht door een schuimbekkende, schele Regilio Tuur. Hij is onverstaanbaar en hij verstaat mij ook niet. Zelfs de standaard: lekker weertje, Van Persie praatjes komen niet aan. Ik ben blij als ik in mijn hotel ben.

Ondertussen is er een GSM storing in de stad. Balen want ik wilde even naar huis bellen.

Dag 6, 13 maart 2011

Nu mag ik echt uitslapen. Ik houd het uit tot 10.15 uur in bed. Daarna ga ik de was doen. Er is geen internet en geen GSM. Mijn was mag ik niet zelf ophangen. Een schoonmaakster neemt het mee en vraagt of ik het gestreken terugwil. Ja graag maar ik wil heel graag zien waar ze mijn kleding op gaat hangen. In de droger dus, ik vertel dat dat niet de bedoeling is. Ze gaat het nu ophangen. Dat zal wel een tijd duren. Het maakt niet uit. Desnoods neem ik het morgen halfdroog mee naar Debre Berhan. Het is ondertussen 12.00 uur zondagmiddag en ik denk erover naar Desalegn Hotel te gaan om wat internet te hebben. De afgelopen week hebben wat vragen opgeleverd waar ik antwoord op wil vinden.

De telefoonstoring blijkt ook de vaste lijnen te betreffen. Ik wil graag even naar huis bellen. Maar SMS-en, e-mailen en bellen gaat niet. Ja Joost, je bent in een ontwikkelingsland…

Taxi genomen naar Desalegn Hotel. Dat beviel goed gisteren. Daar zit ik nu met de Macbook aan de Latte Macchiato. Dit voelt nu wel heel luxe. Nu aan het werk!