Dag 1, 8 maart 2011
Vertrek vroeg naar Schiphol. Vooral Sterre en Sandra hebben het moeilijk. Tranen vloeien als ik in het donker de deur uitloop naar het station.
Bagage afgegeven. Ter bemoediging zegt het meisje achter de KLM balie nog: zo zo, Addis?
Hetzelfde doet de douanier die mijn paspoort controleert. Heel apart. Je verwacht dat men op Schiphol wel wat gewend is.
Opvallend vond ik om te zien dat bij de handbagage controle veel Ethiopiers per persoon soms wel 5 of 6 splinternieuwe notebooks meenemen naar hun land.
Na een uitstekende vlucht met een tussenstop in Sudan ?s avonds aangekomen in Addis. In het vliegtuig nog enkele interessante contacten opgedaan waaronder een in Addis woonachtige Nederlander.
Ondertussen is het donker geworden. Het is in Addis 2 uur later dan in Nederland. Ik word van de luchthaven opgehaald door de chauffeur van La Source, mijn verblijf voor de eerste dag.
Buiten het luchthavengebouw gekomen is het meteen genieten: geurig en zacht.
La Source heeft internet maar ik krijg mijn computer er niet op. Helaas. Het thuisfront en Sharepeople even per SMS op de hoogte gebracht van mijn veilige aankomst.
Jote, de lokale vertegenwoordiger belde me op mijn kamer om af te spreken voor de volgende ochtend.
Twee biertjes gedronken (st George, lokaal bier) en toen slapen.
Dag 2, 9 maart 2011
Vroeg opgestaan, 07.00 uur is 05.00 uur Nederlandse tijd dus dat voel je de eerste dag. Genoten van de warme douche (wel eerst de 380V schakelaar omzetten?) en heerlijk fris gaan ontbijten. Ik had mijn ontbijt nog niet op of er kwam een heer naar mij toe. Het bleek Abiye te zijn. De ondernemer waarvoor ik hier ben. Abiye is 60, tot 4 jaar geleden onderzoeker en nu zelfstandig ondernemer met ideologische doelstelling.
Even later arriveert Jote. Gezamenlijk drinken we zoete sterke koffie om vervolgens naar Jotes kantoor te gaan.
Tot ongeveer 13.00 uur kunnen we uitgebreid van gedachten wisselen over de farm die Abiye heeft, 120 km ten Noorden van Addis.
Daarna geen we lunchen aan de andere kant van de stad, in een veilig uitgekozen restaurant. We eten gegrilde vis. Ik vond het lekker. Abiye eet normaal graag steak maar hij is nu aan het vasten.
Na de lunch gaan we naar Abiye?s huis. Hier krijg ik een koffie ritueel. In kleine kopjes zonder oortje serveert de bediende sterke koffie. Gebruikelijk is om hier veel suiker in te doen. Dit doe ik niet. Het smaakt naar oploskoffie uit een pot. Wat ik erg lekker vind.
Dit ritueel begint terwijl keihard de TV aanstaat voor mijn neus met Lethal Weapon IV? Later schakelt men over naar een nieuwszender. Het gaat voortdurend over de Islamitic Revolution.
Na dit bezoek brengt Abiye mij terug naar het hotel. Morgenochtend om 07.30 uur word ik opgehaald om naar de farm te vertrekken. Spannend!
Internet is nog steeds een lastig punt.
Ik ontraad iedereen naar een ontwikkelingsland te vertrekken met een Macbook. Wanneer je ergens niet uitkomt zijn overal computerzaakjes maar Apple? Nee, dat is voor de exorbitant rijken? Jammer, joh.
Tegen zonsondergang nog even de straat opgegaan voor een hap eten. In Addis is alles te koop. Toch viel me dit wat tegen. Ik ben natuurlijk een grote witte man en dat heeft wat beperkingen. Ik voelde me er nog niet helemaal comfortabel over dus heb na een wandeling van een 2,5 km in het hotel gegeten. Spaghetti Bolognese. Saai maar wel erg lekker.
Dag 3, 10 maart 2011
Weer vroeg op. Vergeten de boiler aan te zetten dus korte, koude douche. Alle spullen mee en na ontbijt noordwaarts. Abiye komt mij halen in zijn 1990 Toyota Corolla en ruilt deze aan de noordkant van de stad voor een single cab pick-uptruck. Ook Toyota. Ook heel oud. Auto?s zijn hier onbetaalbaar. Zowel in aanschaf als de brandstof. Een eenvoudige sedan van 20 jaar oud kost omgerekend ? 4000 en brandstof heeft ook hier een recordprijs. De lokale munt Birr devalueert per dag.
Na twee uur rijden door een prachtig landschap over een prima asfaltweg komen we aan in Debre Berhan. Gelukkig rijdt Abiye want ik hoor dat je bij een ongeluk grote kans loopt in de gevangenis te komen. En voetgangers hebben altijd gelijk. En lijken hier allen suicidaal?
Autoverzekering is niet verplicht, een soort jaarlijkse APK wel.
De Farm
Ik ben uitgebreid rondgeleid op Abiye?s farm. Prachtig om te zien dat iemand met zoveel passie probeert een verschil te maken. Hij wil de lokale bevolking leren op deze grote hoogte appels te laten verbouwen. Hij zit hier met al zijn spaargeld in. Hierover een advies geven (wat ik moet proberen te doen) is best pittig.
Minstens net zo pittig was de lunch die we even later in de stad Debre Berhan hebben genuttigd. Mijn eerste echte Ethiopische maaltijd. Een stoofpotje van lamsvlees met een pannekoek om het met je rechterhand mee op te scheppen. Grote porties en supermager vlees. Ik heb genoten!
Daarna naar een agrarisch onderzoeksinstituut van de overheid. Ze proberen met een veelvoud van het budget van Abiye ongeveer hetzelfde te onderzoeken: wat groeit op deze hoogte het best en kunnen we op de boeren overbrengen om hun welvaart te vergroten? (boeren kunnen hier 10 van de 12 maanden in hun onderhoud voorzien)
Het onderzoeksinstituut druipt van onge‹nteresseerde bureaucratie. Heel herkenbaar hoe blijkbaar grote bedrijven demotiverend kunnen werken op een individu. Een hele sociale studie op zichzelf waard.
Na dit bezoek geconcludeerd dat deze instantie ongeveer hetzelfde onderzoekt als Abiye alleen na 4 jaar nauwelijks resultaten kan tonen.
Hierna de lokale universiteit bezocht. Helaas was de directeur in a meeting dus morgen weer terug. Daarna een lokale onderneming bezocht die een soort cream cheese maakt. Een gepassioneerd ondernemer met minimale middelen. Momenteel geen inkomen vanwege de vastentijd. Wel mogen proeven van verse gekookte melk, heel herkenbaar, heerlijk. Ook de cream cheese geproefd. Het deed me denken aan warme Huttenkase. Vast heel gezond. Ik moet niet overmoedig worden met het eten van al deze ongekoelde specialiteiten..
Daarna de stad in voor een zak cement voor het guesthouse op de farm dat bijna klaar is. Markt in Debre Berhan. Het ziet er erg leuk uit. Niet ingesteld op touristen. Bouwmaterialen, kleding en voedsel.
Opvallend is dat iedereen, ook in het verkeer, ontzettend vriendelijk is. Ik ben in 2 dagen dit land erg gaan waarderen.
Diner in het hotel genuttigd waar we bij nader inzien verblijven. Het guesthouse op de farm is nog teveel kamperen. Ik ben er eerlijk gezegd best blij mee. Ik vermaak me enorm met Abiye. Ontzettend bijzonder dat iemand in dit land zo betrokken kan zijn bij het oplossen van de armoede. Ook op andere onderwerpen kunnen we elkaar de hand schudden. Geen onderwerp is te gek.
Het hotel waar we nu zijn heeft internet (1 Birr per minuut) dus nu proberen wat te posten.
Vertrek vroeg naar Schiphol. Vooral Sterre en Sandra hebben het moeilijk. Tranen vloeien als ik in het donker de deur uitloop naar het station.
Bagage afgegeven. Ter bemoediging zegt het meisje achter de KLM balie nog: zo zo, Addis?
Hetzelfde doet de douanier die mijn paspoort controleert. Heel apart. Je verwacht dat men op Schiphol wel wat gewend is.
Opvallend vond ik om te zien dat bij de handbagage controle veel Ethiopiers per persoon soms wel 5 of 6 splinternieuwe notebooks meenemen naar hun land.
Na een uitstekende vlucht met een tussenstop in Sudan ?s avonds aangekomen in Addis. In het vliegtuig nog enkele interessante contacten opgedaan waaronder een in Addis woonachtige Nederlander.
Ondertussen is het donker geworden. Het is in Addis 2 uur later dan in Nederland. Ik word van de luchthaven opgehaald door de chauffeur van La Source, mijn verblijf voor de eerste dag.
Buiten het luchthavengebouw gekomen is het meteen genieten: geurig en zacht.
La Source heeft internet maar ik krijg mijn computer er niet op. Helaas. Het thuisfront en Sharepeople even per SMS op de hoogte gebracht van mijn veilige aankomst.
Jote, de lokale vertegenwoordiger belde me op mijn kamer om af te spreken voor de volgende ochtend.
Twee biertjes gedronken (st George, lokaal bier) en toen slapen.
Dag 2, 9 maart 2011
Vroeg opgestaan, 07.00 uur is 05.00 uur Nederlandse tijd dus dat voel je de eerste dag. Genoten van de warme douche (wel eerst de 380V schakelaar omzetten?) en heerlijk fris gaan ontbijten. Ik had mijn ontbijt nog niet op of er kwam een heer naar mij toe. Het bleek Abiye te zijn. De ondernemer waarvoor ik hier ben. Abiye is 60, tot 4 jaar geleden onderzoeker en nu zelfstandig ondernemer met ideologische doelstelling.
Even later arriveert Jote. Gezamenlijk drinken we zoete sterke koffie om vervolgens naar Jotes kantoor te gaan.
Tot ongeveer 13.00 uur kunnen we uitgebreid van gedachten wisselen over de farm die Abiye heeft, 120 km ten Noorden van Addis.
Daarna geen we lunchen aan de andere kant van de stad, in een veilig uitgekozen restaurant. We eten gegrilde vis. Ik vond het lekker. Abiye eet normaal graag steak maar hij is nu aan het vasten.
Na de lunch gaan we naar Abiye?s huis. Hier krijg ik een koffie ritueel. In kleine kopjes zonder oortje serveert de bediende sterke koffie. Gebruikelijk is om hier veel suiker in te doen. Dit doe ik niet. Het smaakt naar oploskoffie uit een pot. Wat ik erg lekker vind.
Dit ritueel begint terwijl keihard de TV aanstaat voor mijn neus met Lethal Weapon IV? Later schakelt men over naar een nieuwszender. Het gaat voortdurend over de Islamitic Revolution.
Na dit bezoek brengt Abiye mij terug naar het hotel. Morgenochtend om 07.30 uur word ik opgehaald om naar de farm te vertrekken. Spannend!
Internet is nog steeds een lastig punt.
Ik ontraad iedereen naar een ontwikkelingsland te vertrekken met een Macbook. Wanneer je ergens niet uitkomt zijn overal computerzaakjes maar Apple? Nee, dat is voor de exorbitant rijken? Jammer, joh.
Tegen zonsondergang nog even de straat opgegaan voor een hap eten. In Addis is alles te koop. Toch viel me dit wat tegen. Ik ben natuurlijk een grote witte man en dat heeft wat beperkingen. Ik voelde me er nog niet helemaal comfortabel over dus heb na een wandeling van een 2,5 km in het hotel gegeten. Spaghetti Bolognese. Saai maar wel erg lekker.
Dag 3, 10 maart 2011
Weer vroeg op. Vergeten de boiler aan te zetten dus korte, koude douche. Alle spullen mee en na ontbijt noordwaarts. Abiye komt mij halen in zijn 1990 Toyota Corolla en ruilt deze aan de noordkant van de stad voor een single cab pick-uptruck. Ook Toyota. Ook heel oud. Auto?s zijn hier onbetaalbaar. Zowel in aanschaf als de brandstof. Een eenvoudige sedan van 20 jaar oud kost omgerekend ? 4000 en brandstof heeft ook hier een recordprijs. De lokale munt Birr devalueert per dag.
Na twee uur rijden door een prachtig landschap over een prima asfaltweg komen we aan in Debre Berhan. Gelukkig rijdt Abiye want ik hoor dat je bij een ongeluk grote kans loopt in de gevangenis te komen. En voetgangers hebben altijd gelijk. En lijken hier allen suicidaal?
Autoverzekering is niet verplicht, een soort jaarlijkse APK wel.
De Farm
Ik ben uitgebreid rondgeleid op Abiye?s farm. Prachtig om te zien dat iemand met zoveel passie probeert een verschil te maken. Hij wil de lokale bevolking leren op deze grote hoogte appels te laten verbouwen. Hij zit hier met al zijn spaargeld in. Hierover een advies geven (wat ik moet proberen te doen) is best pittig.
Minstens net zo pittig was de lunch die we even later in de stad Debre Berhan hebben genuttigd. Mijn eerste echte Ethiopische maaltijd. Een stoofpotje van lamsvlees met een pannekoek om het met je rechterhand mee op te scheppen. Grote porties en supermager vlees. Ik heb genoten!
Daarna naar een agrarisch onderzoeksinstituut van de overheid. Ze proberen met een veelvoud van het budget van Abiye ongeveer hetzelfde te onderzoeken: wat groeit op deze hoogte het best en kunnen we op de boeren overbrengen om hun welvaart te vergroten? (boeren kunnen hier 10 van de 12 maanden in hun onderhoud voorzien)
Het onderzoeksinstituut druipt van onge‹nteresseerde bureaucratie. Heel herkenbaar hoe blijkbaar grote bedrijven demotiverend kunnen werken op een individu. Een hele sociale studie op zichzelf waard.
Na dit bezoek geconcludeerd dat deze instantie ongeveer hetzelfde onderzoekt als Abiye alleen na 4 jaar nauwelijks resultaten kan tonen.
Hierna de lokale universiteit bezocht. Helaas was de directeur in a meeting dus morgen weer terug. Daarna een lokale onderneming bezocht die een soort cream cheese maakt. Een gepassioneerd ondernemer met minimale middelen. Momenteel geen inkomen vanwege de vastentijd. Wel mogen proeven van verse gekookte melk, heel herkenbaar, heerlijk. Ook de cream cheese geproefd. Het deed me denken aan warme Huttenkase. Vast heel gezond. Ik moet niet overmoedig worden met het eten van al deze ongekoelde specialiteiten..
Daarna de stad in voor een zak cement voor het guesthouse op de farm dat bijna klaar is. Markt in Debre Berhan. Het ziet er erg leuk uit. Niet ingesteld op touristen. Bouwmaterialen, kleding en voedsel.
Opvallend is dat iedereen, ook in het verkeer, ontzettend vriendelijk is. Ik ben in 2 dagen dit land erg gaan waarderen.
Diner in het hotel genuttigd waar we bij nader inzien verblijven. Het guesthouse op de farm is nog teveel kamperen. Ik ben er eerlijk gezegd best blij mee. Ik vermaak me enorm met Abiye. Ontzettend bijzonder dat iemand in dit land zo betrokken kan zijn bij het oplossen van de armoede. Ook op andere onderwerpen kunnen we elkaar de hand schudden. Geen onderwerp is te gek.
Het hotel waar we nu zijn heeft internet (1 Birr per minuut) dus nu proberen wat te posten.
Interessant om te lezen. Maar word je dan (gezien in een van je alinea's) dan ook vreemd aangekeken omdat je lang en wit zou zijn?.
BeantwoordenVerwijderenZo'n land laat vast een enorme indruk op je achter. Ik ben benieuwd!
St George; op de schaal van 1 tot 10??
BeantwoordenVerwijderenGoed om te horen dat je het land nu al waardeert, je moet nog even... Succes man, Peter
st George bier is net als vakantieliefde, denk ik. Niet mee naar huis nemen want daar smaakt het lang niet zo lekker. In onze rating zal het een 7 zijn, denk ik.
BeantwoordenVerwijderen